Gdy już tak stałem na zamku murach i rozkoszowałem się widokiem wschodzącego słońca, witającego nowy dzień, z codzienną porcją słonecznego optymizmu. Wyłuskując kolejne kadry w wizjerze aparatu, dostrzegłem niską zgarbioną postać idącą w stronę zamku. Zakapturzona i ciemnym płaszczu, niska osóbka dziarsko pięła się pod zamkową górę, po schodach. Przeszła przez bramę i schowała się za zamkowym murem, by za chwile ukazać się na dziedzińcu. Dojrzała jedyną osobę stojącą na murach zamku i skierowała kroki na schody prowadzące na mury. Te same, którymi nie dawno i ja wnosiłem swój sprzęt. Zbliżała się do mnie, a ja udawałem być zajęty fotografowaniem.
– Guten Morgen! – usłyszałem radosne powitanie z ust niewysokiej starowinki.
– Morgen! – Odpowiedziałem nie mniej ochoczo i radośnie.

Słoneczko pojawiło się już na horyzoncie i z każdą chwilą wznosiło się coraz wyżej, bezlitośnie odbierając panowanie nocy. Z każdym dniem pojawiała się chwilę wcześniej, by dać nam znać, że okras zimy dobiegł końca, a wielkimi krokami zbliża się lato.

• Piękny wschód – zagadnęła starsza pani – Widziałam z okna kuchni jak wstaje, więc szybko się ubrała i pospieszyłam tutaj gdzie widok najpiękniejszy. Nie myliłam się dzisiejsze przedstawienie będzie rzeczywiście piękne.
  – Istotnie – zgodziłem się z moją rozmówczynią, której najwyraźniej nie przeszkadzało, że się nie znamy.
  – A Pan, co tu robi? – zapytała, a ja zacząłem się zastanawiać czy aby na pewno mogę tu stać.
  – Fotografuję sobie.
  – A to do gazety?
  – Nie, raczej do szuflady…

Po 15 minutach pogawędki z miłą panią, poznałem historie miasteczka, które tak bezwiednie fotografowałem. Dowiedziałem się gdzie jest ratusz, który kościół jest który, gdzie stoi stary wóz strażacki. Wysłuchałem opowieści o zamku o tym jak został zniszczony, gdy mieszkańcy potrzebowali kamienia i kto nakazał odbudowę. Ale co ciekawsze, wyjaśnione mi zostało dlaczego, w całym mieście natykam się ciągle na posążki smoków, oraz, że gdy wieża jest ostrosłupem o podstawie siedmiokąta to żaden smok do niej nie wleci. Okazało się, że w mieście tym znajduje się muzeum smoków, a na ulicach chowały się one w każdym możliwym miejscu. Parę z nich udało mi się nawet uwiecznić. Ot, takie małe, niemieckie miasteczko treserów smoków…

Po niedługim spacerze i dość długiej pogawędce, pożegnałem się z nowo poznaną przewodniczką i wróciłem do busa. Zjadłem śniadanie spakowałem się i ruszyłem dalej, do zamku o budzącej grozę nazwie Frankenstein. W blasku porannego słoneczka, okazał się on jednak wcale nie być ponurym, a widoki z jego wieży całkiem ciekawe. Była też restauracja z tarasem, a z tarasu widokiem na okolicę. Na obiad było jednak za wcześnie…

Na tym skończyła się moja weekendowa przygoda w Odenwaldzie. Nadszedł czas powrotu do domu, bo jutro to, co w każdy prawie poniedziałek… do pracy! O wiele jednak milsze są powroty do pracy, po aktywnie spędzonym weekendzie, z pięknymi widokami… Krótko mówiąc, po weekendzie w busie, czego sobie i wam życzę.

The post Odenwald w obiektywie cz. 3 – Miasto smoków i Zamek Frankenstein first appeared on Kamperowym Szlakiem.

W Ogrodzie Angielskim jednak wciąż panowała zima. Próżno było szukać pięknej zieleni, bo wszędzie leżał jeszcze śnieg. Nawet słoneczko dziwnie schowało się za chmurami. Człapałem, zatem w zimnej śniegowej mazi próbując gdzieniegdzie zrobić jakieś wesołe zdjęcie. Dotarłem do zagrody dzików, trafiając akuratnie na brunch warchlaków. Małe wesołe stworzonka pchały się do spiżarni, jaką były brzuchy ich matek. Pojawił się też tata knur, by zaprowadzić porządek, lecz szybko został zdominowany przez jedno ze swoich dzieci.

Tak swoją drogą, to zarząd parku wymyślił świetny biznes. W budce na wejściu można kupić specjalną karmę dla dzików, by potem mieć satysfakcję z dokarmiania ich. Nie ma to jak dać sobie zapłacić za dokarmianie własnych zwierząt. Ale z drugiej strony, turyści szczęśliwi, dziki szczęśliwe, kasa się zgadza, a zwierzątka jedzą sprawdzoną karmę, same zalety.

Od zagrody do zagrody, od dzików, przez żubry do jeleni. Tak trwał mój spacer po angielskim ogrodzie, który dopiero powoli budził się do życia po długiej mroźnej zimie. Wiosna w tym miejscu trochę się spóźniła w tym roku. Zwierzęta też jeszcze o zimie nie zapomniały, ale w ich oczach widać było już pełne nadziei wyczekiwanie lata. Ochoczo łapały promyki słońca i wygrzewały się w jego blasku.

Opuściwszy ogród udałem się do Erbach. Choć niepolecane, to był tam parking, skorzystałem więc z okazji i poszedłem zobaczyć rynek. Nie żałowałem i nie rozumiałem dlaczego, moi koledzy powiedzieli, żebym Erbach sobie odpuścił. Spędziłem tam około dwóch godzin i oprócz zwiedzenia rynku, posiliłem się przed dalszą podróżą. Na rynku też spotkałem jelenie, lecz te nie były już takie ruchliwe, dzięki czemu łatwiejsze do sfotografowania. Zobaczyłem też pałac, a w nim muzeum kości słoniowej.

Dochodziła piętnasta, a przede mną wciąż wiele atrakcji. Do następnych czekała mnie jednak dłuższa podróż samochodem. Bus dzielnie przedzierał się po krętych dróżkach przez lasy. Wielka przednia szyba umożliwiała rozkoszowanie się pięknem Odenwaldu. W takich okolicznościach czas za kierownicą nie dłuży się, nie spostrzegłem więc, kiedy minęła godzina i dotarłem do Felsenmeer. Choć była to tylko kamieni kupa, to robiła niesamowite wrażenie. Wszyscy ochoczo wspinali się pod górę, choć znaki zachęcały, by szczyt zdobywać ścieżką, większość odwiedzających wolała czynić to po głazach.

Wspinali się wszyscy bez względu na wiek, płeć a nawet rasę. Było mnóstwo dzieci, rodziców, osób starszych oraz psów. Wszyscy ochoczo wspinali się byle wyżej. Jeśli jednak wybieracie się tutaj, to wczesna wiosna to nie jest odpowiednia pora. Poczekajcie aż będzie bardziej zielono, albo bardziej kolorowo. Podjąłem, więc decyzję by wrócić tam jesienią.

Zdecydowanie za dużo zdjęć tam zrobiłem, albo sporo już zapomniałem, bo nie wiem już, co pisać i google znów powie, że w moich postach jest zbyt mało tekstu. Ale cóż tu pisać, kamienie leżą, drzewa rosną, byłem tam wiosną, teraz jest lato. To może tak z braku pomysłu, bowiem, że wspinaczka nie jest wymagająca, ot taka prosta ścieżka. Chyba, że wybierzecie wersja po głazach, wtedy jest trudniej, ale ciekawiej.

Gdy zszedłem z góry, słońce powoli schodziło z nieba. Po zimie, nie miało jeszcze zbyt wiele sił, szybko się męczyło i chowało za widnokręgiem stosunkowo wcześnie. Dla mnie oznaczało to przymus poszukiwania miejsca na nocleg. Na szczęście miałem już jedno upatrzone, bo mijałem je w drodze do skałek. Trzeba się było spieszyć, bo liczyłem jeszcze na wieczorne focenie w blasku zachodzącego słońca.

Parking z widokiem na zamek, bardzo spoko. Miejscowość nazywa się Lindenfels, a noc kosztowała mnie całe 5 euro. Postawiłem busa i bez kolacji poszedłem zwiedzić miasteczko i pofocić. Dotarłem do zamku i stwierdziłem, że będzie to świetna lokacja na poranne focenie o wschodzie.

Powoli zrobiło się ciemno, a brzuchu głodno. Słońce podziękowało mi już na dziś za współprace. Cóż, rano spotkamy się znów. Będę tu na Ciebie czekał o wschodzie. Tymczasem trzeba iść coś zjeść i spać, bo jutro znów pełen wrażeń dzień. Do jutra Słoneczko!

The post Odenwald w obiektywie cz. 2 – Sarny, jelenie i morze głazów first appeared on Kamperowym Szlakiem.

Jak zwykle przed wyjazdem ułożyłem szczegółową mapkę z punktami do odwiedzenia, tak by przejechać ładną pętelkę po tej nisko górzystej i leśnej krainie. Wyjazd zaplanowany na popołudnie, przełożył się na późniejsze popołudnie, ale w końcu ruszyłem. Jako pierwszy punkt w planach miałem zamek Breuberg. Akurat był po drodze i był zamkiem, więc czymś, co warto odwiedzić. Słoneczko, choć powoli się żegnało, to jeszcze nie zaszło. Mogłem, więc pospacerować i odrobinę pofotografować z pagórka, na którym w XIII w. postawiono tą kamienną twierdze.

– Podoba Ci się tu? – zagadnął mnie nieznajomy, obserwujący jak niezdarnie walczę z ustawianiem statywu.
– Owszem, bardzo interesująca budowla. Co to jest? – odpowiedziałem na zaczepkę.
– To historyczny ratusz. I co Ci się w nim podoba? – dociekał nieznajomy.
– No wiesz…. ciekawa architektura, wyjątkowa forma i mur pruski, wygląda interesująco.
– Ja tu mieszkam od urodzenia i nie rozumiem, co ludzie w tym widzą.
– No tak, mur pruski jest w tych okolicach dość powszechny, ale przecież nie w całych Niemczech tak jest… – próbowałem bronić swojego gustu. Nieznajomy wzruszył ramionami.
– To miłego fotografowania. – powiedział po czym dołączył do grupki swoich kolegów i powędrowali dalej, a ja wciąż poszukiwałem idealnego kadru, zastanawiając się, czy wszystko, co ładne może nam się kiedyś opatrzyć i znudzić? W sumie budynek to tylko architektura, może się znudzić, nawet najbardziej wymyślna. Ale mój widok za oknem, niby od dwóch lat taki sam, a wciąż mi się nie znudził. Wciąż i wciąż, chętnie siadam wieczorami na balkonie z kubkiem herbaty i zwyczajnie kontempluje widok. Może to, co stworzył Bóg jest ciekawsze…

Powoli kończył się wieczór i zapadała noc. Czym się różni wieczór od nocy, skoro i tak ciemno? Otóż, wieczorem knajpy są jeszcze czynne, a w nocy ludzie śpią. I rzeczywiście, ludzie z rynku zniknęli, a knajpy się pozamykały. To i ja wróciłem do mojego domku na kółkach, by zregenerować siły, bo jutro czeka mnie dzień pełen zwiedzania.

The post Odenwald w Obiektywie cz. 1 – Breuberg i Michelstadt first appeared on Kamperowym Szlakiem.